GR064 - Όρος Πήλιο

Το νοτιότερο τμήμα της παράκτιας οροσειράς της ανατολικής Θεσσαλίας, που εκτείνεται μεταξύ του Αιγαίου πελάγους και του Παγασητικού κόλπου. Η περιοχή περιλαμβάνει το όρος Πήλιο, που καλύπτεται στα ψηλότερα υψόμετρα από πυκνά δάση Οξιάς (Fagus sylvatica), Καστανιάς (Castanea sativa) και δρυός (Quercus spp.), και χαμηλότερα από μακί και δενδρώδεις καλλιέργειες (κυρίως μηλιές), για να καταλήξουν σε βραχώδεις ακτές και εκβολές μικρών ρεμάτων. Υπάρχουν επίσης κατά θέσεις μικρές χαράδρες και διάσπαρτοι μικροί χωμάτινοι ταμιευτήρες στο βορειοδυτικό τμήμα της περιοχής. Το Πήλιο είναι ένα από τα ομορφότερα βουνά της χώρας και χαρακτηρίζεται από πυκνή δασοκάλυψη, πολλά νερά και παραγωγικά εδάφη. Οι δενδρώδεις καλλιέργειες (μήλα και ελιές) καθώς και η καλλιέργεια καλλωπιστικών φυτών χαρακτηρίζουν την περιοχή, ενώ ο τουρισμός αποτελεί την πλέον ακμάζουσα οικονομική δραστηριότητα. Η περιοχή αναπτύσσεται υπέρμετρα τα τελευταία χρόνια, κυρίως ως τόπος παραθεριστικής κατοικίας, κατάσταση που δημιουργεί σημαντική πίεση στα τοπικά οικοσυστήματα.

Δάση (54 %), Θαμνώνες (19 %), Τεχνητά τοπία (17,9 %), Θάλασσα (8,6 %), Λιβάδια/Βοσκότοποι (0,4 %).

Σημαντική περιοχή για αναπαραγόμενα δασικά είδη.

• ΤΚΣ: GR1430001 Όρος Πήλιο και παράκτια θαλάσσια ζώνη (31.112 ha, 99 %)

• ΚΑΖ: Δάσος Ι. Μ. Φλαμπουρίου (Κεραμιδίου) (2.006 ha, 5 %), Σαρακηνός, Καλιακούδα, Παναγιάς, Πουρνάρι, Ελατόρεμα Κοινότητα Μακρινίτσας (2.506 ha, 3 %), Αγ. Δημήτριος - Ίταμος των Δήμων Μηλετών, Αφετών, Μουρεσίου (870 ha, 3 %)

Βασική απειλή για την περιοχή σήμερα θεωρείται η εκτός σχεδίου οικιστική ανάπτυξη, συνέπεια της αλματώδους ανάπτυξης του τουρισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Για την ορνιθοπανίδα οι άμεσες απειλές είναι η έντονη κυνηγετική πίεση και η λαθροθηρία. Η επέκταση του οδικού δικτύου, επαρχιακού και δασικού, μπορεί να αποτελέσει στο μέλλον πρόβλημα, λόγω του κατακερματισμού των βιοτόπων της περιοχής. Κατά τη δασική διαχείριση των δασών Oξιάς θα πρέπει να διατηρείται ικανός αριθμός ώριμων και νεκρών δένδρων, να προωθείται η ανόρθωσή τους από πρεμνοφυή σε σπερμοφυή, να τεθούν εκτός διαχείρισης μικρές κηλίδες ώριμου δάσους Οξιάς όπου φωλιάζει το Ficedula semitorquata και να διατηρούνται και να δημιουργούνται διάκενα στο δάσος. Απαιτείται η επέκταση των ΚΑΖ ώστε να καλυφθεί και το βόρειο τμήμα της περιοχής.