GR094 - Όρος Μπαρμπάς, όρος Κλωκός και φαράγγι Σελινούντα

Η περιοχή περιλαμβάνει τους ορεινούς όγκους του Κλωκού και Μπαρμπά καθώς και το μεταξύ τους φαράγγι του Σελινούντα, το οποίο σε μήκος σχεδόν 8 χλμ είναι απροσπέλαστο, χωρίς ανθρώπινες παρεμβάσεις. Εντός της περιοχής είναι και το οροπέδιο της Αραβωνίτσας και η κορυφή Κολοκοτρώνης στα ανατολικά. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν για την ορνιθοπανίδα οι κροκαλοπαγείς γκρεμοί στις δυτικές όχθες του ποταμού Κερυνίτη, όπως και στην Ι.Μ. Ταξιαρχών και στους Λαπαναγούς. Κατά την πυρκαγιά του 2007, όπου κάηκε περίπου το ένα τρίτο της περιοχής (4.300 εκτάρια) καταστράφηκε περίπου το 60% των δασών Χαλεπίου Πεύκης (Pinus halepensis), ενώ επηρεάστηκαν σημαντικά τα μικτά δάση πεύκης - Πλατύφυλλης Δρυός (Quercus frainetto) στην Αραβωνίτσα και τον Κολοκοτρώνη, τα οποία ανακάμπτουν. Από τα δάση Κεφαλληνιακής Ελάτης (Abies cephalonica) που εμφανίζονται στα μεγαλύτερα υψόμετρα, ελάχιστες εκτάσεις έχουν απομείνει στον Κλωκό αλλά εξακολουθούν να είναι σημαντικές στον Μπαρμπά. Άλλα ενδιαιτήματα που περιλαμβάνονται στην περιοχή είναι οι ψευδοαλπικές ανωδασικές ζώνες και στα δύο όρη, η παραποτάμια βλάστηση στον Σελινούντα με Πλατάνια (Platanus orientalis) και ιτιές (Salix spp.) και οι δασικές εκτάσεις με Αριές (QuercisQuercus ilex) και άλλα αείφυλλα σκληρόφυλλα στην κοιλάδα του ποταμού, οι κάθετοι γκρεμοί και οι ορεινοί βοσκότοποι – παλιά χωράφια κυρίως στις νότιες πλαγιές του Κλωκού. Στην περιοχή ασκείται κτηνοτροφία και υπάρχουν αμπέλια και ελαιώνες. Η Πτέρη και ο γύρω από αυτή χώρος του Κλωκού αποτελούν δημοφιλές παραθεριστικό κέντρο από τα χρόνια του μεσοπολέμου.

Θαμνώνες (49,5 %), Δάση (28,6 %), Τεχνητά τοπία (16,1 %), Λιβάδια (4,1 %), Βραχώδεις περιοχές (1,2 %), Υγρότοποι (ενδοχώρας) (0,5 %).

Σημαντική περιοχή για αναπαραγόμενα αρπακτικά. Στην περιοχή αναπαράγονταν Gyps fulvus και Aquila chrysaetos μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

• ΖΕΠ: GR2320010 Ζουμπάτα - Άγιος Χαράλαμπος - Μπαρμπάς - Κλωκός (10.763 ha, 91 %)

• ΤΚΣ: GR2320005 Όρη Μπαρμπάς και Κλωκός, φαράγγι Σελινούντα (6.043 ha, 52 %), GR2320007 Όρος Παναχαϊκό (12.220 ha, 0,5 %)

Οι κύριες απειλές είναι η διάνοιξη δρόμων, η εκχέρσωση δασικών εκτάσεων για τη δημιουργία αμπελιών, η υποβάθμιση του υγροτόπου της Ρακίτας λόγω άντλησης από τον υπόγειο υδροφορέα για άρδευση των γύρω καλλιεργειών, οι αμμοληψίες στη βόρεια έξοδο του φαραγγιού του Σελινούντα και η λαθροθηρία. Η υπερβόσκηση στο παρελθόν σε συνδυασμό με τις περιοδικές πυρκαγιές οδήγησαν στην αντικατάσταση του δρυοδάσους από συστάδες Χαλεπίου Πεύκης σε τμήμα της περιοχής. Αυτό το πυρόφιλο είδος έχει σήμερα επικρατήσει, με αποτέλεσμα να καθιστά την περιοχή ιδιαίτερα ευάλωτη σε δασικές πυρκαγιές. Απαιτείται η σταδιακή επαναφορά του οικοσυστήματος της δρυός στην περιοχή, με κατάλληλη Μορφοποιήθηκε: Γραμματοσειρά:Πλάγιαδασοκομική διαχείριση. Η εγκατάλειψη της κτηνοτροφίας αποτελεί σημαντικό πρόβλημα, όπως και η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων. Η επαναλειτουργία της ταΐστρας για τα πτωματοφάγα αρπακτικά, που ιδρύθηκε στην περιοχή το 2001, θεωρείται σημαντική για την επιβίωση των αρπακτικών πουλιών. Υπάρχουν σχέδια για την κατασκευή μικρών υδροηλεκτρικών και αιολικών πάρκων.