GR110 - Όρος Καντήλι

Χαμηλό βουνό της βόρειας Εύβοιας, που καλύπτεται από εκτεταμένα δάση Χαλέπιου (Pinus halepensis) και Μαύρης Πεύκης (Pinus nigra), δάσος Κεφαλληνιακής Ελάτης (Abies cephalonica), μικτά δάση, γυμνές ράχες και βοσκότοπους. H μακροχρόνια δασοκομική διαχείριση, η χρήση των δασών από ρητινοσυλλέκτες, καθώς και το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την τελευταία μεγάλη πυρκαγιά στο βόρειο και κεντρικό τμήμα (1922), έχουν συμβάλει στο μεγάλο ποσοστό δασοκάλυψης που παρουσιάζει η περιοχή. Μέρος της περιοχής καλύπτεται από θαμνώδη σκληροφυλλική βλάστηση και βοσκοτόπους, ενώ ένα μικρό ποσοστό καλλιεργείται. Οι νότιες κλιτύες που καταλήγουν στη θάλασσα είναι απότομες και με γκρεμούς που παρέχουν εξαιρετικές θέσεις φωλιάσματος για αρπακτικά πουλιά. Μεγάλο τμήμα του πευκοδάσους σε αυτές τις κλιτύες είχε καεί στο παρελθόν και βρίσκεται σε διαδικασία φυσικής αναγέννησης. Οι κλιτύες που καταλήγουν στην ενδοχώρα είναι ομαλές και πυκνοδασωμένες. Στα βορειοδυτικά όρια της περιοχής, κοντά στον οικισμό Τρούπι βρίσκεται εγκαταλελειμμένο λατομείο εξόρυξης λευκόλιθου. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και αριθμός λιμνών, που είχαν δημιουργηθεί από τις εξορύξεις και στις οποίες πλέον έχει αναπτυχθεί βλάστηση (καλάμια, αρμυρίκια κλπ), ενώ υπάρχουν και αμφίβια και ψάρια. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες στην περιοχή σήμερα είναι η δασοπονία και η κτηνοτροφία.

Θαμνώνες (58,9 %), Δάση (32,1 %), Τεχνητά τοπία (6,3 %), Λιβάδια/Βοσκότοποι (1,6 %), Βραχώδεις περιοχές (0,4 %)

Σημαντική περιοχή για αναπαραγόμενα αρπακτικά και στρουθιόμορφα, και μεταναστευτικά είδη.

• ΚΑΖ: Περιοχή Δαφνώντα Δήμων Μεσσαπίων (5.104 ha, 57 %)

Βασική απειλή για τα οικοσυστήματα της περιοχής είναι η εγκατάλειψη των παραδοσιακών διαχειριστικών πρακτικών χρήσης του χώρου, δηλαδή της εκτατικής κτηνοτροφίας και της ρητίνευσης του δάσους. Η μείωση της πρώτης οδηγεί σε αλλαγές στα οικοσυστήματα, δάσωση των ανοικτών βιοτόπων και μείωση της διαθεσιμότητας τροφής για τα αρπακτικά είδη πουλιών. Η εγκατάλειψη της δεύτερης πρακτικής έχει καταστήσει το δάσος πολύ πιο ευάλωτο στις δασικές πυρκαγιές, αφού δεν υπάρχει πλέον έλεγχος του υπορόφου. Η λαθροθηρία και η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων συνιστούν σημαντικά προβλήματα για τα αρπακτικά είδη. Άλλες σοβαρές απειλές είναι η κατασκευή δρόμων και τουριστικών εγκαταστάσεων, η λατόμευση και η αγροτική και αστική επέκταση.