GR137 - Κόλπος Καλλονής Λέσβου

Περιλαμβάνει τους παράκτιους υγροτόπους του ομώνυμου κόλπου και τις περιβάλλουσες εκτάσεις τους. Από το στόμιο του κόλπου Καλλονής και ακολουθώντας τα δυτικά του παράλια προς τον Βορρά, περιλαμβάνονται η λιμνοθάλασσα Αποθήκας, το έλος Κούκουμος, η λιμνοθάλασσα και το έλος Παρακοίλων, ο ποταμός Ποταμιά, η εκβολή Εννιά Καμάρες, το έλος Σκάλας Καλλονής, ο ποταμός Τσικνιάς, ο υγρότοπος Αλυκών Καλλονής (αλυκή, έλη, εποχιακά πλημμυριζόμενα χορτολίβαδα), ο ποταμός Μυλοπόταμος, το έλος Καντρί, ο υγρότοπος Μέσσων (λιμνοθάλασσα, εκβολές χειμάρρων, έλη), ο ποταμός Βούβαρης, το έλος Αλυκούδι, η Αλυκή Πολυχνίτου και το έλος Νυφίδας. Στα όρια της περιοχής υπάρχουν επίσης γεωργικές εκτάσεις (ελαιώνες, σύνθετα συστήματα καλλιεργειών - αρδευόμενες και μη), φυσικοί βοσκότοποι, δάσος κωνοφόρων, μεταβατικές δασώδεις και θαμνώδεις εκτάσεις καθώς και σκληροφυλλική βλάστηση. Οι δύο νησίδες Γαρμπιάς και Άγιος Γεώργιος, στο στόμιο του κόλπου, περιλαμβάνονται στα όρια της περιοχής. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι η γεωργία, η παραγωγή αλατιού, η κτηνοτροφία, η αλιεία και η αναψυχή.

Τεχνητά τοπία (27,2 %), Λιβάδια/Βοσκότοποι (27 %), Θαμνώνες (17,5 %), Δάση (13 %), Παράκτια (12,7 %)

Σημαντική περιοχή για μεταναστευτικά, αναπαραγόμενα και διαχειμάζοντα υδρόβια και παρυδάτια καθώς και αναπαραγόμενα και μεταναστευτικά αρπακτικά και στρουθιόμορφα.

• ΖΕΠ: GR4110007 Παράκτιοι υγρότοποι κόλπου Καλλονής (6.459 ha, 91 %)

• ΤΚΣ: GR4110004 Λέσβος: κόλπος Καλλονής και χερσαία παράκτια ζώνη (18.311 ha, 91 %)

Απειλές στην περιοχή αποτελούν η έντονη κυνηγετική πίεση, η λαθροθηρία, η ρύπανση των υδάτων από αστικά, βιομηχανικά και κτηνοτροφικά απόβλητα και εκροές της γεωργίας, η ρύπανση με στερεά απορρίμματα, η υπερβόσκηση, οι πυρκαγιές και η επέκταση της γεωργίας. Η έλλειψη ή η απουσία ορθολογικής διαχείρισης του νερού στους υγροτόπους (π.χ. αποξήρανση εκτάσεων, αποστράγγιση, μπαζώματα, δημιουργία αναχωμάτων) απειλούν το ενδιαίτημα τόσο της φωλεοποίησης όσο και της τροφοληψίας πολλών ειδών. Στις αλυκές, η διάβρωση των νησίδων και το πλημμύρισμα των αποικιών από τεχνητή (αλυκές) ή φυσική διακύμανση της στάθμης του νερού αποτελούν απειλή για πολλά είδη που φωλιάζουν σε αυτές. Ιδιαίτερα για το Phoenicopterus roseus, η υπερβολική ταπείνωση της στάθμης του νερού μπορεί να οδηγήσει σε υπερ-αλμύρωση των λιμνών, που πιθανώς να προκαλέσει βοτουλισμό. Επιπλέον, η δημιουργία υποδομών (διάνοιξη δρόμων, εκτός σχεδίου δόμηση, νέες τουριστικές υποδομές) και παρεμβάσεις, όπως μηχανικοί καθαρισμοί ακτών κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια θέσεων φωλεοποίησης στην παράκτια ζώνη και είναι κρίσιμη για τους μικρούς περιφερειακούς πληθυσμούς. Η όχληση από ψυχαγωγικές δραστηριότητες (επισκέπτες ή μηχανοκίνητο αθλητισμό) στις θέσεις αναπαραγωγής μπορούν να οδηγήσουν στην εγκατάλειψη της αποικίας ή την καταστροφή φωλιών από ανθρώπους και συνοδευόμενα σκυλιά, ειδικά στις παραλίες. Ακόμη, η θήρευση των φωλιών από θηρευτές (π.χ. σκυλιά, γάτες, κορακοειδή και γλάρους) επιδρά αρνητικά μειώνοντας την αναπαραγωγική επιτυχία πολλών ειδών, όπως του Recurvirostra avosetta. Τέλος, η εγκατάλειψη της βόσκησης σε λιβάδια, η σταδιακή δάσωσή τους ή η απόδοσή τους σε καλλιέργειες εντατικής γεωργίας αποτελούν τους σημαντικότερους παράγοντες αλλοίωσης του ενδιαιτήματος του Burhinus oedicnemus. Θεωρείται απαραίτητη η θεσμοθέτηση ΚΑΖ με στόχο τη διατήρηση των ειδών χαρακτηρισμού της περιοχής.