GR199 - Νησίδες Σαρωνικού Κόλπου

Η περιοχή περιλαμβάνει θαλάσσιες περιοχές στον δυτικό και νότιο Σαρωνικό κόλπο, γύρω από 19 νησίδες και βράχους, συγκεκριμένα το σύμπλεγμα των νησίδων Διαποριοί (που αποτελείται από τις νησίδες Άγιος Ιωάννης, Άγιος Θωμάς, Τραγονήσι, Ληδού και Μολάι), τις νησίδες βορειοδυτικά της Αίγινας (δηλαδή τις νησίδες Υψήλι, Σταχτορόγι, Πλατεία, Παναγίτσα και Ελεούσα), καθώς και τις νησίδες Πετροκάραβο και Πλατεία που βρίσκονται βόρεια του Πόρου. Η περιοχή περιλαμβάνει θαλάσσια επέκταση 1 ν.μ. γύρω από όλες τις προαναφερθείσες νησίδες, εκτός από το Πετροκάραβο και την Πλατιά όπου η θαλάσσια επέκταση απέχει 0,5 ν.μ. από την ακτή. Οι νησίδες παρουσιάζουν κυρίως βραχώδεις χαμηλές ακτές, λίγους παράκτιους βράχους και καλύπτονται από μακκία βλάστηση. Η περιοχή αυτή περιλαμβάνει τις κύριες περιοχές τροφοληψίας και διατήρησης του πληθυσμού του θαλασσοκόρακα του δυτικού Σαρωνικού κόλπου. Περιέχει επίσης περιοχές τροφοληψίας του Αρτέμη και του Μύχου. Ένα μικρό μέρος των περιοχών τροφοληψίας τους στον Σαρωνικό κόλπο περιλαμβάνεται ήδη στην IBA, ωστόσο τα όρια αναμένεται να επεκταθούν στο μέλλον όταν γίνουν διαθέσιμες περισσότερες πληροφορίες. Επιπλέον, στην περιοχή έχουν καταγραφεί κητώδη όπως οι Φυσητήρες, τα Κοινά Δελφίνια, όπως επίσης και η Μεσογειακή Φώκια και η Χελώνα Καρέτα-Καρέτα.

Ένας μεσαίου μεγέθους πληθυσμός Θαλασσοκόρακα φωλιάζει σε ακατοίκητες νησίδες στο δυτικό τμήμα του Σαρωνικού κόλπου. Κατά τη διάρκεια της μετα-αναπαραγωγικής περιόδου τα πουλιά διασκορπίζονται στον Σαρωνικό κόλπο με σημαντικές συναθροίσεις στις νησίδες βόρεια του Πόρου.

Η κύρια απειλή που σχετίζεται με τις αποικίες θαλασσοκόρακα και τις κοντινές περιοχές αναζήτησης τροφής είναι η όχληση που προκαλείται από πολυάριθμα σκάφη αναψυχής και αλιευτικά σκάφη. Οι μεγάλοι πληθυσμοί Ασημόγλαρων και εισαχθέντων αρουραίων αποτελούν πρόσθετη απειλή για τα αυγά και τους νεοσσούς του Θαλασσοκόρακα της Μεσογείου. Ένα ιχθυοτροφείο λειτουργεί εντός της περιοχής, ενώ πολλά άλλα στη γύρω περιοχή π.χ. κατά μήκος των ακτών της Σαλαμίνας και των παράκτιων υδάτων της Πελοποννήσου. Οι επιπτώσεις τους, π.χ. μέσω της ρύπανσης, της υποβάθμισης των οικοτόπων φωλιάσματος των νησίδων ή της ενόχλησης των αναπαραγόμενων πληθυσμών θαλασσοπουλιών, δεν έχουν μελετηθεί και δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί. Εκτός από τα παραπάνω, η παράκτια ανάπτυξη σε ακατοίκητες νησίδες είναι ελάχιστη. Ωστόσο, οι παράκτιες περιοχές των γύρω κατοικημένων νησιών (Αίγινα, Σαλαμίνα, Αγκίστρι και Πόρος), καθώς και οι ηπειρωτικές ακτές του Σαρωνικού κόλπου είναι ιδιαίτερα αστικοποιημένες, ιδίως όσον αφορά τις τουριστικές εγκαταστάσεις. Ο Σαρωνικός Κόλπος αποτελεί σημαντικό αλιευτικό πεδίο όπου τα ιχθυαποθέματα έχουν πληγεί από την υπεραλίευση. Αυτό αποτελεί σοβαρή απειλή για όλα τα είδη θαλάσσιων πτηνών που αναζητούν τροφή στην περιοχή, καθώς και για άλλους θαλάσσιους θηρευτές. Ο Μύχος και ο Αρτέμης, που απαντούν τακτικά σε μεγάλους αριθμούς στον Σαρωνικό Κόλπο, κινδυνεύουν κυρίως να παγιδευτούν κατά λάθος σε αλιευτικά εργαλεία. Το θαλάσσιο περιβάλλον του Σαρωνικού Κόλπου δέχεται ένα από τα βαρύτερα φορτία ρύπανσης στην Ελλάδα. αυξημένα επίπεδα οργανικών και ανόργανων ρύπων, βαρέων μετάλλων και στερεών αποβλήτων προέρχονται από οικιακές και βιομηχανικές πηγές στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής, και από ναυτιλιακές δραστηριότητες (π.χ. κυρίως στα λιμάνια του Πειραιά και της Ελευσίνας), καθώς και από την έντονη θαλάσσια κυκλοφορία. Από το 1994, τα επίπεδα ρύπανσης έχουν μειωθεί σημαντικά λόγω της λειτουργίας της μονάδας επεξεργασίας λυμάτων στη νήσο Ψυττάλια. Η υπερβολική θαλάσσια κυκλοφορία, ειδικά κατά την τουριστική περίοδο από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, δημιουργεί τον πρόσθετο, μακροπρόθεσμο κίνδυνο θαλάσσιων ατυχημάτων και συνεπώς πετρελαιοκηλίδων.